قصه‌ی مجنون رام

 

 

آمد - نشست - خسته - ولی آه هم نگفت
مبهوت‌ ِ دست‌ ِ تو که تا صبح هم نخفت
تصویری از نگاره و تندیس و رنگ و شعر
پیکرتراش‌ ِ غم‌زده از سنگ می‌شکفت

 

در بازه‌های‌ ِ پیش و پس ‌ِ رفته‌ی‌ ِ زمان
چشمان‌ ِ عاشقی‌ات بس که مست بود
قی کرد ختم‌ ِ قصه‌ی‌ ِ مجنون‌ ِ رام* را
قی کرد هی وُ قصه‌ی‌ ِ سرد‌ ِ تو را سرود

 

در پشت‌ ِ آبی‌ ِ دشت‌ ِ‌ بلور‌ ِ یار
من - دست‌های‌ ِ پیکره بودم - به انتظار
تلفیقی از شراره و احساس و حجم و شعر
چشمم به ماه بود وُ دست‌ ِ تو - بی‌قرار

 

دیدم یکی شدید - تو و ماه و پیکره
در بستری که فقط از خاک بود و آب
در بستری که چشم‌ ِ تو از ماه می‌شکفت
وقتی نفس‌های‌ ِ پیکره می‌رفت در سراب

 

قلبم نمی‌تپید - زمان محو بود و تو
مغروق و مست هم‌آغوشی‌ ِ جنون
محسور‌ ِ چشم و دست‌ ِ پیکره بودی و غافل از
لب‌های‌ ِ خامش‌ ِ او که می‌شد به رنگ خون

 

شب بود و عشق‌بازی‌ ِ تو در سکوت‌ ِ محض
من - شاهد‌ ِ شقاوت‌ ِ یک قلب‌ ِ بی‌بهار
من - شاهد‌ ِ تراشیدن‌ ِ تندیسی از غزل
در هم ولی فرو شکستن‌ ِ تندیس در قمار

 

تا صبح من نشستم و خیره به پنجره
تا صبح تو تراشیدی و دستان‌ ِ من نخفت
تا صبح من نوشتم و اشکم چکید و سرد
لب‌هات روی پیکر‌ ِ من - آه هم نگفت

 

 

 

                                                                                     ١ جولای ٢٠١٠

 

 

* من اختتام‌ ِ قصه‌ی‌ ِ مجنون‌ ِ رام را
  اعلام می‌کنم
  حمید مصدق / در ره‌گذار باد / با خویشتن نشستن - در خویشتن شکستن / قسمت نهم

 

 

 

 

   + ژاندارک - ۱۱:۳٤ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٩/٤/۱۱