کندو - ابی

 

 

بشنویم.....

 

تنهاتر از انسان در لحظه‌ی مرگ
ساده‌تر از شب‌نم رو سفره برگ
مطرود هم قبیله محکوم خویشم
غریبه‌یی طعمه‌ی این کندوی نیشم

نفرینی آسمون مغضوب خاکم
بی‌گانه با نور و هوا هوای پاکم
تن خسته از تقویم از شب شمردن
با مرگ ساعت‌ها بی‌وقفه مردن

هم غربت بغض شب مرگ چراغم
تو قرق زمستونی اندوه باغم
ای دست تو حادثه تو بهت تکرار
وابسته‌ی این مردابم بیا سراغم

تولدم زادن کدوم افوله
که بودنم حریص مرگ فصوله
خسته از بار این بودنم نفس حبابم
بی‌تفاوت مثل برکه بی‌التهابم

تشنه‌ی تشنه‌ی تشنه‌ام خود کویرم
با من مرگ سنگ و انسان ، تاریخ تیرم
من ساقه‌ی نورم میراث مه‌تاب
تسلیم تاریکی تو جنگل خواب

ای آیه‌ی عطوفت ای مرگ غم‌گین
برهنه کن منو از این لباس نفرین
ای اسم تو جواب همه سوالا
از پشت این کندوی شب منو صدا کن
منو صدا کن
صدااااااااااااااا